چهارشنبه, ۵ آذر , ۱۳۹۹
مطالب آموزش
آزمایشگاه
سوالات امتحانی

ستارگان زیبای زیادی را در آسمان می بینید. اگر در یک روستا زندگی می کنید می توانید حدود سه هزار تای آنها را ببینید.
در شهر، نمی توانید تعداد زیادی ستاره ببینید. بعضی از این ستاره ها خیلی بزرگند. تعدادی ستاره پیدا شده اند که ۱۰۰ تا ۲۰۰ برابر خورشیدند. این ستارگان بزرگ در پایان زندگیشان می توانند خودشان را به اندازه ای گسترش دهند که از بزرگی مدار سیاره اورانوس به دور خورشید هم فراتر برود. درمقابل بعضی از ستارگان خیلی پیر حتی کوچک تر از زمینند. دانشمندان ستاره ها را مطالعه می کنند و براساس این که به چه شباهت دارند و براساس تفاوت هایشان آنها را در گروه هایی قرار می دهند.

کوتوله های قرمز

اندازه ستاره های کوتوله قرمز از هزار بار کوچک تر از خورشید تا تنها چند برابر کوچک تر از خورشید متغیر است. این ستارگان به خاطر اندازه کوچکی که دارند،‌ سوختشان را خیلی آهسته می سوزانند و این به آنها اجازه می دهد تا برای مدت خیلی طولانی زندگی کنند. بعضی از ستارگان کوتوله قرمز تریلیون ها سال زندگی می کنند. چون این میزان زمان طول می کشد تا سوختشان تمام شود.

 

چرا ستاره های کوتوله قرمز،‌ قرمزند؟

زیرا ستاره های کوتوله قرمز تنها یک ذره سوخت را در یک ساعت می سوزانند. آنها در مقایسه با ستارگان دیگر خیلی داغ نیستند. به آتش فکر کنید. خنک ترین بخش شعله که در نوک شعله است، قرمز است. بخش داغ تر میان شعله زرد است و داغ ترین بخش شعله یعنی نزدیک ترین جا به سوخت آبی می سوزد. ستارگان هم مثل شعله هستند.

بنابراین فقط با نگاه کردن به رنگ ستاره می توانیم تعیین کنیم که چقدر داغ است.

ستاره های کوتوله قرمز عادی ترین نوع ستاره در فضا هستند. بسیاری از ستارگانی که شما در آسمان می بینید کوتوله های قرمز هستند. این به این خاطر است که آنها خیلی کوچک هستند و نور خیلی کمی تولید می کنند. تصور کنید که روی یک کوه ایستاده اید و یک میلیون بچه هم در چند کیلومتری شما چراغ قوه به دست ایستاده اند. در چند کیلومتری آن جا هم یک فانوس دریایی برای کشتی ها وجود دارد. احتمال دارد که شما نور هیچ یک از چراغ قوه ها را نبینید. در حالی که به سادگی فانوس دریایی را می بینید. اگر نور چراغ قوه ها همه به روشنی فانوس دریایی بودند قطعاً شما کور می شدید. اگر همه ستاره های کوتوله هم به روشنی ستارگان بزرگ تر شب می درخشیدند، آسمان خیلی روشن می شد.

ستاره های زرد

همانند خورشید،‌ ستاره های با اندازه متوسط زردند. چراکه دمای متوسطی دارند. دمای بالاتر آنها نسبت به کوتوله های قرمز موجب شده که سوختشان را سریع تر بسوزانند. این حرف به این معنی است که آنها مدتی طولانی زندگی نمی کنند. تنها حدود ده میلیارد سال یا همین حدود زندگی می کنند. این ستاره های با اندازه متوسط، نزدیک به زمان پایان زندگیشان متورم و خیلی بزرگ می شوند. موقعی که این اتفاق برای خورشید رخ می دهد چنان رشد می کند که حتی زمین را هم در خود فرو می برد و غرق می کند. در نهایت ستاره ها دوباره در خود جمع می شوند و پشت میزان زیادی گاز رها می شوند. این گاز یک ابر زیبا به نام سحابی سیاره ای را حول ستاره به وجود می آورد.

چه موقع خورشید گسترش می یابد و به یک غول عظیم الجثه تبدیل می شود و سپس در پس یک سحابی سیاره ای رها می شود؟

نگران نباشید. خورشید تنها حدود پنج میلیارد سال دارد و پیش از این که گسترش یابد و در پس یک سحابی سیاره ای پنهان شود پنج میلیارد سال دیگر وقت دارد.

خورشید چنان داغ است که وقتی می میرد،‌ مدتی مدید طول می کشد تا خنک شود. خورشید حدود پنج میلیارد سال دیگر می میرد. اما تا میلیاردها سال پس از آن هم مشتعل و سوزان است. هنگامی که خورشید سرد می شود، آن چه به آن تبدیل می شود ستاره کوتوله سفید نامیده می شود. درنهایت پس از میلیاردها و شاید تریلیون ها سال، سوختنش متوقف می شود. در آن نقطه آن چه که باقی می ماند ستاره کوتوله سیاه نامیده می شود. در حال حاضر هیچ ستاره کوتوله سیاهی در جهان وجود ندارد.

غول آبی

به خاطر این که ستارگان آبی بزرگ و متراکمند، سوختشان را به سرعت می سوزانند که به آنها دمای خیلی بالایی می دهد. این ستارگان اغلب سوختشان را در تنها ده هزار تا ۱۰۰ هزار سال تمام می کنند. یک غول آبی خیلی روشن است. مثل یک خانه روشن که از فاصله دور دیده می شوند. به این ترتیب غول های آبی تا فاصله بزرگی می درخشند. حتی اگر ستارگان غول آبی نادر باشند،‌ اما تعداد زیادی از ستارگانی را تشکیل می دهند که ما در شب می بینیم. ستارگان غول آبی مرگ غیرعادی ای دارند. آنها در پایان زندگیشان درست مثل ستارگان با اندازه خورشید رشد می کنند و بزرگ می شوند. اما به جای جمع شدن و تشکیل سحابی سیاره ای در آن چه که نواختر نامیده می شوند منفجر می شوند. انفجارهای نواختری می تواند روشنایی ای به اندازه یک کهکشان کامل داشته باشد و از مسافت خیلی دور دیده می شود.

به خاطر این که ستارگان غول آبی تنها برای مدت کوتاهی زندگی می کنند،‌ دانشمندان از آنها برای پیدا کردن مکان هایی در فضای خارجی تر،‌ جایی که ستارگان جدید تشکیل می شوند استفاده می کنند.

ستارگان غول آسا

بار دیگر سرنوشت ستارگان با اندازه خورشید را به یاد آورید. گفتیم که این ستارگان در پایان زندگیشان گسترش می یابند و فضای خیلی بیشتری را نسبت به قبل اشغال می کنند.

هنگامی که یک ستاره با اندازه خورشید پیر می شود، سوختش رو به اتمام می رود. موقعی که سرعت سوختن هیدروژن در هسته ستاره کند می شود،‌ هسته فشرده تر می شود. این معنیش این است که همه مواد در میان ستاره واقعاً به همدیگر نزدیک می شوند. موقعی که ستاره به قدر کافی داغ می شود، شروع به سوزاندن سوخت جدیدی به نام هلیوم می کند.

هلیوم خیلی داغ تر از هیدروژن می سوزد. گرمای اضافی خیلی بیشتر از حالت عادی، ستاره را به سمت خارج هل می دهد و ستاره را خیلی بزرگ تر می کند. یک بالن هوای داغ را تصور کنید. هنگامی که هوا داغ تر می شود،‌ بالن را بیشتر و بیشتر به خارج متورم می کند. موقعی که خورشید خود ما شروع به گسترش یافتن می کند تا به یک غول عظیم تبدیل شود،‌ عطارد، زمین، مریخ و ناهید را در خود فرو می برد.

بسیاری از ستارگانی که شما در شب می بینید ستارگان غول آسایی هستند. چراکه مانند نور یک خانه روشن نور دارند. ستاره های غول آسا خیلی روشننند. موقعی که خورشید یک ستاره غول آسا می شود از خیلی دورتر از حالا دیده می شود.

یک ستاره بسیار غول آسا، دقیقاً مانند ستاره غول آسا است. با این تفاوت که بزرگ تر از آن است. به خاطر آورید که هنگامی که یک ستاره پیرتر می شود سوخت هیدروژنش شروع به تمام شدن می کند.

درست مثل ستاره های با اندازه خورشید، ستاره های غول آبی شروع به سوزاندن هلیومشان می کنند. هنگامی که آنها این کار را انجام می دهند بسیار داغ تر می شوند. این گرمای اضافی موجب می شود یک ستاره غول آبی بیشتر گسترش پیدا کند. به خاطر آورید که چگونه بالن های هوای داغ،‌ هنگامی که هوای درونشان داغ تر می شود گسترش پیدا می کنند.

تنها تفاوت بین ستارگان غول آسا و بسیار غول آسا اندازه شان است. ستاره های بسیار غول آسا خیلی بزرگ تر از ستاره های غول آسا هستند. اگر یک ستاره سوپر غول آسا جایگزین خورشید می شد، تقریباً تا اورانوس را فرامی گرفت.

ستارگان غول آسای آبی و سوپر غول آسا، اغلب به سیاهچاله تبدیل می شوند. یک سیاهچاله، شیء خیلی فشرده ای است. هنگامی که ستاره می میرد طی یک انفجار عظیم به نام نواختر منفجر می شود. نواختر بیشتر ستاره را می سوزاند و تمام می کند. در نتیجه دیگر هیچ ماده ای باقی نمی ماند تا در میان ستاره بیفتد و در نتیجه فشرده تر و فشرده تر می شود و کوچک و کوچک تر. درصورتی که بعد از این انفجار همچنان برای ستاره ماده ای مانده باشد و این میزان ماده کافی باشد، به قدر کافی سنگین می شود، کوبیده می شود و به چیزی به اندازه یک اتم و یا حتی کوچک تر از آن تبدیل می شود

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا مجددا بارگزاری نمایید.

اعتماد به خدا بهای هر چیز گرانبها است و نردبانی به سوی هر بلندایی است.
آموزش ویژه علوم








دانلود کتاب های علوم


















طرح درس سالانه






دانلود راهنمای معلم



عضویت خبرنامه